Strona główna

„Fajny film…

Dodaj komentarz

…wczoraj widziałam.

Momenty były?… Masz!”

Skończył się mój pobyt w stolicy. Przywitałam mojego nowego potomka, na szczęście urodził się zdrowy i śliczny!!!

Oczekując jednak przez kilka dni na jego przyjście na świat, skorzystałam z dobrodziejstw dużego miasta i odwiedziłam warszawskie kina.

Jako pierwsze odwiedziłam multikino w Wola Parku, bo po pierwsze miałam najbliżej, po drugie –  grali tam film, który bardzo chciałam zobaczyć, zbierający ostatnio mnóstwo nagród, mianowicie film:

„Zimna wojna”

Zwykle moje opinie różnią się od opinii znawców i krytyków. To, co im się podoba, mnie niekoniecznie, i odwrotnie. Tym razem jednak mój odbiór był absolutnie zgodny z odbiorem znawców.

Dawno nie widziałam tak pięknego filmu.

Wydaje mi się, że aktorzy odtwarzający role w tym filmie są dobrani perfekcyjnie. Nie wyobrażam sobie kogoś innego.

„Zimna wojna” to historia trudnej miłości dwojga ludzi zagubionych w powojennym świecie: w Polsce, we Francji, w Jugosławii. Dwojga ludzi, którzy nie potrafią być ani ze sobą, ani bez siebie, nie mogących znaleźć miejsca w żadnym z ówczesnych światów. Film nasycony miłością i muzyką. Przenikający na wskroś.

Sytuację polityczną w kraju, przedstawioną w filmie, i traktowanie ludzi, mimo że urodziłam się trochę później, odczuwałam wręcz organicznie, jakby to mnie kiedyś dotyczyło. Pewnie z niektórymi sytuacjami i ja się w życiu spotkałam, w końcu żyłam trochę w socjalizmie, ale nie były to aż tak skrajne sytuacje. A może jednak?

Ale to, co mnie najbardziej zachwyciło, to muzyka: i ta ludowa, przedstawiana przez zespół pieśni i tańca, i ta jazzowa czy klubowa – we Francji.

No i najpiękniejsze, jakie słyszałam, wykonanie przez Joannę Kulig piosenki „Dwa serduszka, cztery oczy…”

 

Drugi film, który bardzo chciałam obejrzeć (polecany przez reklamy w TV), to komedia romantyczna:

„Pozycja obowiązkowa”

Ponieważ, gdy byłam w Warszawie, czas grania tego filmu już się kończył, musiałam jechać aż do Galerii Mokotów, żeby go zobaczyć. Przy okazji jednak byłam pierwszy raz w życiu w słynnym warszawskim Mordorze. No i przyznam – jestem pod wrażeniem! Tyle stali i szkła w jednym miejscu jeszcze nie widziałam. Wow!!!

1

A film był oczywiście świetną rozrywką, zwłaszcza dla pań w moim wieku.

Cztery wieloletnie przyjaciółki raz w miesiącu spotykają się w stworzonym na własny użytek klubie czytelniczym. Niejedno już w życiu widziały, przeczytały i przeżyły, ale „Pięćdziesiąt twarzy Greya” okaże się w ich przypadku pozycją wyjątkowo inspirującą. Ponieważ, jak wiadomo, życie jest krótkie, panie postanawiają nie tracić czasu i odkryć nowe twarze miłości, z lepszym lub gorszym skutkiem.

Aktorki świetne, przedstawione historie napawają nadzieją na spotkanie, jeszcze w naszym wieku, miłości. No i do tego dobra zabawa podczas oglądania filmu.

Polecam, w razie gdybyście mieli sposobność go obejrzeć.

Przy okazji wspomnę jeszcze o innej imprezie, która miała miejsce w poprzedni weekend w Warszawie, tzn.22 – 24. 06. Otóż w różnych amfiteatrach w mieście odbyły się koncerty w ramach Festiwalu Orkiestr Wojskowych, organizowanego przez Garnizon Warszawa.

Miałam szczęście, bo jeden z koncertów odbył się blisko mojego miejsca pobytu, czyli w Parku Bemowo (Park Górczewska)

Grały dwie orkiestry:

– Orkiestra Wojskowa z Koszalina

2

– Orkiestra Wojskowa z Krakowa

3

W przerwie był pokaz musztry wojskowej

4

5

Piękne utwory: i wojskowe, i patriotyczne, i przeboje muzyki pop, i stare przeboje jazzowe.

Były solówki poszczególnych instrumentów: saksofony, puzony, trąbki i wokalne wykonania znanych przebojów.

Wszystko to podobno w ramach obchodów 100-lecia Niepodległości Polski.

Śledźcie zatem wydarzenia kulturalne w stolicy, bo można dostarczyć sobie wielu przyjemnych wrażeń i spędzić fajnie czas.

A ja mogę Wam tylko zazdrościć, że macie to wszystko na wyciągnięcie ręki.

Reklamy

Liza

23 Komentarze

Liza Minnelli – amerykańska aktorka, piosenkarka i artystka estradowa. Zdobywczyni wielu nagród, w tym także Oscara.

liza-minnelli-cabaret

Czy ją znacie? Stworzyła niezwykłe kreacje w filmach, a jej piosenki przebywały długie tygodnie na listach przebojów.

Liza Minnelli jest jedynym dzieckiem Judy Garland i Vincente Minnellego. Otrzymała imię z piosenki Iry Gershwina „Liza (All the Clouds’ll Roll Away”, Po raz pierwszy przed kamerami wystąpiła w wieku 2 lat u boku swojej matki w obrazie „Dziewczyna z Chicago”. Kiedy skończyła 19 lat, była już uznaną artystką teatralną i zarazem najmłodszą w historii laureatką nagrody Tony za przedstawienia „Flora” i „The Red Menace”. W bardzo krótkim czasie, dzięki udanym występom w Stanach i Anglii, a także licznym programom telewizyjnym, Liza Minnelli osiągnęła międzynarodową popularność. Kiedy miała 23 lata, otrzymała pierwszą nominację do Oscara dla najlepszej aktorki za kreację, jaką stworzyła w filmie „Bezpłodna kukułka”. Trzy lata później, po międzynarodowym sukcesie „Kabaretu”, artystka osiągnęła status gwiazdy.  Niestety jej życie prywatne nie szło w parze z zawodowym. Cztery małżeństwa, które zawarła, zakończyły się fiaskiem. W 1984 roku aktorka znalazła się na leczeniu w klinice z powodu przedawkowania narkotyków i alkoholu. Jednak mimo tych niefortunnych zdarzeń Liza Minnelli przez długie lata była jedną z najpopularniejszych aktorek amerykańskich i wygrywała wielokrotnie sondaże na najbardziej lubianą gwiazdę kina.

Więcej o burzliwym życiu Lizy M. przeczytacie na stronie:

http://www.kobieta.twojetrojmiasto.pl/index.php/znani-i-nieznani/89021-liza-minnelli-

Największe wrażenie zrobiły na mnie dwa filmy, w których grała główne role. Pierwszy z nich z 1972 roku –„ Kabaret” , a drugi z 1976 roku – „New York, New York

„Kabaret” jest opowieścią o romansie amerykańskiej piosenkarki i gwiazdy kabaretu oraz brytyjskiego pisarza, wplecioną w atmosferę ostatnich dni Republiki Weimarskiej. Film głośny również z powodu ścieżki dźwiękowej – wiele utworów muzycznych stało się przebojami i to nie tylko z powodu melodii, ale i aranżacji. Dużą popularność zyskała piosenka stanowiąca główny motyw muzyczny filmu w wykonaniu Lizy Minnelli (muzyka: John Kander, słowa: Fred Ebb). /źródło: Wikipedia/

Już kiedyś chyba pisałam, że oglądałam ten film wiele razy. I zawsze, kiedy emitują go w telewizji. Liza jest niesamowita śpiewając piosenki w tym filmie.

Drugi z filmów „New York, New York” właśnie dzisiaj obejrzałam kolejny raz na TVP Kultura.

„New York, New York” to także musical z 1977 roku. Powojenna Ameryka. Utalentowany saksofonista – Jimmy Doyle poznaje piosenkarkę – Francine Evans i zakochuje się w niej. Kiedy ona spodziewa się dziecka i zaczyna odnosić większe od niego sukcesy, ich małżeństwo z powodu zazdrości Jimmy’ego rozpada się. /tyle Wikipedia/

new-york-new-yorkA o czym jest tak naprawdę ten niesamowity film?

Cieszący się uznaniem reżyser Martin Scorsese i zdobywcy Oscarów Liza Minnelli i Robert De Niro połączyli swoje talenty w filmie stanowiącym kwintesencję nowojorskiej sceny jazzowej. Niezapomniana ścieżka dźwiękowa autorstwa Johna Kandera i Freda Ebba (Chicago, Kabaret) wraz ze znaną na całym świecie tytułową piosenką, New York, New York stanowi cudowny hołd złożony miastu, które nigdy nie zasypia. Jimmy jest saksofonistą, który pragnie zdobyć sławę grając w Big Bandzie; Francine natomiast jest piosenkarką marząca, by znaleźć się w świetle reflektorów. Gdy się spotykają atmosfera zaczyna się skrzyć. Jest to początek burzliwego romansu, który wystawia na próbę ich zdolność do zachowania równowagi między miłością do jazzu i do siebie nawzajem.

Do tego wszystkiego Jimmy jest egocentrycznym, seksistowskim dupkiem nastawionym tylko na własne sukcesy i wygodę. Lubi rządzić wszystkimi i wszystkim. Nie potrafi się nikomu podporządkować, na wszystkich musi patrzeć z góry. Nie tylko w relacjach zawodowych,  gdzie autorytarnie dyryguje zespołem, ale także na poziomie stosunków rodzinnych (relacja z Francine i synem). Od początku jest zazdrosny o sukcesy partnerki I taki pozostaje do końca. Lubi ludziom dokopywać i ich upokarzać. Francine za to jest prawie święta w obliczu jego okropnych zachowań.

Na koniec filmu jednak autor wraca do barwnego spektaklu, gdzie liczą się śpiew, muzyka i taniec, kolorowe światła i efektowna, kolorowa inscenizacja. Najważniejsze są emocje związane z tym, co widzimy: czy to na scenie czy to w kinie – na ekranie. Wielka Sztuka!

Tyle teraz różnych filmów, sensacja goni sensację, horror goni horror, a jakieś „badziewka” gonią „badziewka”. Dobrze, że chociaż niektóre stacje TV przypominają nam legendarne i niezapomniane filmy. Dzisiaj poczułam prawdziwe niedzielne święto oglądając „New York, New York”.

Lot nad…

6 Komentarzy

… kukułczym gniazdem.

To jeden z najlepszych filmów z udziałem Jack’a Nicholson’a.
Zapewne wszyscy go oglądali w kinie lub telewizji.
Niektórzy pewnie też byli w teatrze na sztuce pod tym tytułem.
Ale mało kto czytał książkę. Więc proponuję wysłuchać audiobooka.
Wystarczy usiąść wygodnie, zmrużyć oczy i uruchomić wyobraźnię.
Czyta Zbigniew Zapasiewicz.

Zapomniane…

14 Komentarzy

… czasy.

Gdy mam dość tej szmiry w TV przeznaczonej dla lemingów, a zwłaszcza gdy mi smutno, to oglądam stare filmy komediowe. Okazuje się, że im starsze tym są lepsze. Doceniam pomysły ich twórców, sprawność aktorów i technikę ich realizacji.

Pamiętam program „W Starym Kinie” i filmy z takimi gwiazdami kina jak Flip i Flap, Buster Keaton, Charlie Chaplin …

Polecam.

.

.

.

.

.

.

Folwark Zwierzęcy

1 komentarz

Ekranizacja kultowego bestselleru George’a Orwella jest opowieścią o manipulacjach władzy i polityków, które mogą się zdarzyć zawsze i wszędzie. Książka „Folwark zwierzęcy” powstała jako satyra na Rosję Radziecką. Zwierzęta z Manor Farm (Folwarku Dworskiego) rozpoczynają rewolucję przeciwko ludziom. Buntowi, który ma na celu stworzenie idealnego społeczeństwa, przewodzą dwie świnie: Snowball i Napoleon. Napoleon jednak szybko poznaje smak władzy, za pomocą intryg pozbywa się Snowballa i wprowadza reżim totalitarny. Folwark Dworski staje się światem, gdzie wszystkie zwierzęta są równe – ale niektóre są… równiejsze.

Opowieść nie odnosi się tylko do komunizmu i tamtych czasów – to dzieje się dzisiaj !!!

Fernandel

2 Komentarze

Fernandel
Fernand Joseph Désiré Contandin – wybitny francuski aktor i piosenkarz

ur.   1903-05-08 w Marsylii,  zm. 1971-02-26  w wieku 67 lat
stan cywilny: żona Henriette Manse, 3 dzieci, m.in. Franck i Josette

Więcej…

Wybitny aktor charakterystyczny. Jeden z najbardziej znanych – obok Bourvila i Luis de Funesa- komików francuskich. Na scenie zadebiutował jako pięciolatek siłą wypchnięty przez ojca. Gdy ten w 1914 roku poległ na wojnie, Fernandela zaczęła wychowywać ulica. Uratował go ksiądz Emil Larios, który się nim zajął. Gdy pełnił służbę w wojsku odkrył, że jego powołaniem jest aktorstwo. Zmarł na raka gardła w 1971 roku w Paryżu.

Polecam kanał na YT:  Fernandel – Topic

A oto film z 1950 r.  Victor Boniface (Fernandel) jest detektywem sklepowym. Cierpi na somnambulizm, czyli mówiąc potocznie lunatyzm. Przysparza mu to nie lada kłopotów, ponieważ w czasie swych nocnych wędrówek, okrada sklep w którym jest zatrudniony. W dodatku jego przypadłość próbuje wykorzystać szajka złodziei…


Don Camillo
– postać literacka, występująca w serii nowel autorstwa włoskiego pisarza Giovanniego Guareschiego.
Don Camillo jest katolickim proboszczem w nieokreślonej, włoskiej parafii, położonej nad rzeką Pad. Podczas wojny walczył jako partyzant. Jest nietypowym kapłanem: angażuje się w lokalne konflikty polityczne (przewodniczy Akcji Katolickiej i należy do partii Chrześcijańskich Demokratów), często używa przemocy fizycznej, pije wino, pali toskańskie cygara. Lubi grę w karty i polowania ze swoim psem Piorem. W nowelach często prowadzi dysputy z Chrystusem z krucyfiksu, znajdującego się na ołtarzu głównym w jego kościele. Jego przyjacielem i zarazem przeciwnikiem politycznym jest komunistyczny wójt gminy, Giuseppe Bottazzi, zwany Pepponem.

Don Camillo i poseł Peppone lektor pl AKCJA PANZER

.
Powrót Don Camilla

.

Towarzysz Don Camillo

Tym razem Don Camillo udaje się wraz z komunistyczną delegacją z Peppone na czele do ZSRR. Oczywiście musi ‚wmieszać się’ w tło towarzyszy i stać się jednym z nich. W Związku Radzieckim udaje mu się ‚przypomnieć’ tamtejszemu duchownemu, kim jest i na czym polega jego powołanie oraz jest świadkiem ‚pojedynku’ Peppona z tamtejszym przedstawicielem władzy lokalnej ‚na kieliszki’.

.

Don Camillo prałatem

Don Camillo awansuje – podobnie jak Peppone. Obaj znowu jednak wyruszają w rodzinne strony. Peppone chce zbudować dom partii, w którym będą dostępne różne rozrywki kulturalne (np. teatr), a Don Camillo równocześnie buduje dom pomocy. Po zakończonych pracach, do miasteczka przyjeżdża sam biskup – ku zdumieniu wszyskich najpierw udaje się, by obejrzeć dom partii…

.
Filmy z Fernandelem:

  • 1952 Mały światek Don Camilla (Le Petit Monde de don Camillo)
  • 1953 Powrót Don Camilla (Le Retour de don Camillo)
  • 1955 Don Camillo i poseł Peppone (La Grande Bagarre de don Camillo)
  • 1961 Don Camillo prałatem (Don Camillo…Monseigneur!)
  • 1965 Towarzysz Don Camillo (Don Camillo en Russie)
  • 1970 Don Camillo et les contestataires (Fernandel ze względu na chorobę nie ukończył filmu, w roli Don Camillia zastąpił go Gastone Moschin)

Młodość jest…

6 Komentarzy

… w nas !

Pogoda ducha, dobry humor, pozytywne nastawienie do ludzi i świata, uśmiech.
To są sekrety wiecznej młodości. Tajemnica tkwi w duszy i umyśle !!!
Nie pomogą żadne kremy, diety, jogurty i inne piepszoty.
Tylko sex, a twoje ciało będzie młode, bez kosmetyczki i makijażu.

Older Entries